ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Ανθρωποι... 5ετούς υποχρέωσης
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ
«Μερικές φορές νιώθω σαν ένα παιδί χωρίς μάνα και τόσο μακριά από το σπίτι μου...»: αυτό το παραδοσιακό θρησκευτικό νέγρικο τραγούδι, που έχουν τραγουδήσει από τον Λούις Αρμστρονγκ, τον Ελβις Πρίσλεϊ και τον Βαν Μόρισον μέχρι τη Μαρία Φαραντούρη, μας έρχεται στο νου όταν μιλάμε με τα παιδιά των μεταναστών που ζούνε σε αυτή τη χώρα, τη μόνη που γνωρίζουν, η οποία αρνείται πεισματικά να τα αναγνωρίσει ως πολίτες και εισηγείται την αποδοχή τους ως ...μετανάστες πενταετούς παραμονής. Λες και δεν είναι ορφάνια να σε απορρίπτει ο τόπος που αγαπάς και στον οποίο μεγάλωσες, αφού «μητέρα πατρίδα» συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε. Παιδιά που ούτε πολίτες δεύτερης κατηγορίας δεν είναι, αφού το μόνο δικαίωμα που τους δίνει το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, και μόνο εφόσον έχουν γεννηθεί εδώ, είναι αυτό του μετανάστη πενταετούς παραμονής...

Μάριον Γουαμπούι, ήρθε στην Ελλάδα 10 χρόνων από την Κένυα
«Ρατσισμό νιώθω μόλις πατάω το πόδι μου έξω από τη Νομαρχία»

Η Μάριον Γουαμπούι ήρθε εδώ 10 χρόνων από την Κένυα. Σήμερα είναι 26. Τελείωσε πληροφορική στα ΤΕΕ, αλλά παρ' ότι ήθελε να συνεχίσει έπρεπε να πιάσει δουλειά για να έχει ένσημα και άδεια παραμονής. Επειδή τα παιδιά των μεταναστών μόλις ενηλικιωθούν αντιμετωπίζονται κι αυτά σαν μετανάστες. Κι ας μην έχουν φύγει από αυτή τη χώρα...Τώρα δουλεύει σε μια δισκογραφική εταιρεία. «Πάνω-κάτω όλοι έχουμε περάσει τα ίδια. Η αγωνία για τα χαρτιά που έχουν κολλήσει είναι δεδομένη. Εχει τύχει πολλές φορές να με σταματήσουν στο δρόμο αστυνομικοί για να με ρωτήσουν αν τα έχω».

Τι δεν ξεχνά; «Ήμουν ακόμη στο σχολείο και χρησιμοποιούσα το λεωφορείο. Πολλές φορές έμπαινε η Αστυνομία για έλεγχο. Πριν από έξι χρόνια περίπου, εκεί που γυρνούσα στο σπίτι, σταματάει το λεωφορείο και μπαίνουν μέσα τα ΜΑΤ και φωνάζουν "όλοι οι αλλοδαποί έξω". Εγώ είχα ξεχαστεί, ήμουν στον κόσμο μου, έβλεπα τους άλλους να σηκώνονται και δεν περίμενα ποτέ να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Ας έκανα μπαμ από μακριά λόγω χρώματος... Ερχεται λοιπόν με το όπλο του ένας και μου λέει "εσύ δεν ακούς, αλλοδαπή δεν είσαι;". Εκείνη την ώρα το συνειδητοποίησα και λέω "ναι". Ο τρόμος ήταν μεγάλος, δεν θα ήθελα να ξαναζήσω κάτι τέτοιο...

Περίμενα να βγει ο νόμος που θα μας δίνει υπηκοότητα, γιατί σήμερα πρέπει να πληρώσεις 1.500 ευρώ, και δεν έχω την οικονομική άνεση να το κάνω, άσε που υπάρχει περίπτωση να μη σε εγκρίνουν και να πάνε τζάμπα τα λεφτά. Θα ήθελα να έχω την ελληνική υπηκοότητα. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου, το σπίτι μου, η ζωή μου, τα πάντα. Εδώ μεγάλωσα. Αλλά μεγαλώνοντας αμφισβητώ πολλά πράγματα, γιατί μου βάζει ένα μεγάλο εμπόδιο και μου λέει "στοπ", από 'δω και πέρα είσαι αλλοδαπή...

Θέλουμε μια αξιοπρέπεια, είναι φοβερό το στήσιμο για ώρες σε ουρές, πρέπει να πάρεις και άδεια από τη δουλειά σου για να μην εξυπηρετηθείς κιόλας, γιατί συχνά όλο και κάτι λείπει. Παλιά πηγαίναμε μία μέρα πριν και κοιμόμασταν κυριολεκτικά εκεί μέχρι να ανοίξουν. Δεν είναι εύκολο όλο αυτό. Ακόμη και όταν πάμε να πληρώσουμε το παράβολο μας φέρονται σαν τα σκυλιά... Μια φίλη που μεγαλώσαμε μαζί την έστειλε η οικογένειά της στην Αγγλία και τώρα, πέντε χρόνια μετά έχει ήδη την υπηκοότητα. Και μου λέει "Τι περιμένεις ακόμη;". Με ρώτησε και η μάνα μου αν θέλω να φύγουμε. Δεν μπορούσα να πω ναι, δεν θέλω να ζήσω πουθενά αλλού. Τώρα το σκέφτομαι γιατί δεν έχω μέλλον εδώ πέρα. Είμαι ευχαριστημένη από τη δουλειά μου, αλλά λες θα μπορούσα και λίγο καλύτερα, γιατί τώρα τρέχω για τα έξοδα, το νοίκι και δεν μπορώ να σπουδάσω, δεν με αφήνουν όλα αυτά τα πράγματα και τελικά δεν έχω τίποτα να χάσω...». Ρατσισμός; «Δεν συγκρίνεται το τώρα με το τότε. Καθόσουν στο τρόλεϊ και σηκωνόταν κι έφευγε ο διπλανός ή έλεγε η μαμά στο παιδί της "Κάτσε καλά θα σε φάει ο μαύρος, ο μπαμπούλας"...

Τώρα ο ρατσισμός είναι αλλού, στο πολιτικό επίπεδο... Ρατσισμό νιώθω μόλις πατάω το πόδι μου έξω από τη Νομαρχία και μου μιλάει έτσι η υπάλληλος...Ελπίζω κάποτε να αλλάξουν τα πράγματα. Ο Ομπάμα μάς ανέβασε πάρα πολύ το ηθικό. Μας έδειξε ότι όλα γίνονται. Πολλοί μπορεί να λένε ότι δεν έχει σημασία, αλλά θα 'θελα να ψηφίζω και να μπορούσε να υπολογιστεί και η γνώμη μου...». *

«Θα ευγνωμονούσα την πολιτεία αν...»

Η Α. από την Αλβανία είναι παράνομη στη χώρα μας. Κι ας ζει ήδη δέκα χρόνια εδώ. Η ιστορία της όπως μας τη διηγήθηκε:«Είμαι 22 ετών και έχω δέκα χρόνια στην Ελλάδα, δηλαδή βρίσκομαι εδώ από δώδεκα ετών. Κατάγομαι από φτωχή οικογένεια. Μόλις τελείωσα το δημοτικό σχολείο στην πατρίδα μου, οι γονείς μου με έστειλαν εδώ για να βοηθήσω την αδελφή μου η οποία είχε ένα μικρό παιδί και έπρεπε κάποιος να το επιμελείται για να εργασθεί.Παράλληλα με τη βοήθεια προς την αδελφή μου φρόντισα και γράφτηκα σε μια σχολή κομμωτικής για να αποκτήσω κάποιο επάγγελμα. Υστερα από δύο χρόνια πήρα το δίπλωμα κομμώτριας.

Εκτοτε εργάζομαι ως κομμώτρια αλλά και ως σερβιτόρα σε κυλικείο πολυκατοικίας για να ζω αξιοπρεπώς και να βοηθάω και τους γονείς μου.Στη διάρκεια της μέχρι τώρα παραμονής μου εργάστηκα επιπλέον και σε μια οικογένεια γιατρών οι οποίοι μου εμπιστεύθηκαν τη φύλαξη των ανήλικων παιδιών τους.Επικαλούμαι τη μαρτυρία τους αν παραστεί ανάγκη για να βεβαιώσουν περί της ακεραιότητας του χαρακτήρα μου και του άψογου της συμπεριφοράς μου.

Οφείλω να σας ομολογήσω ότι λόγω της αγάπης μου προς την Ελλάδα, την οποία θεωρώ δεύτερη πατρίδα μου, αφού ζω εδώ περισσότερα χρόνια απ' ό,τι έζησα στην Αλβανία, φρόντισα να μάθω πολύ καλά την καθομιλουμένη ελληνική γλώσσα.

Εχω όμως ένα πρόβλημα που με απασχολεί και με βασανίζει και το οποίο μπορεί να ανατρέψει ανά πάσα στιγμή τη ζωή μου.Δεν διαθέτω τα απαραίτητα δικαιολογητικά νόμιμης παραμονής στη χώρα. Θα ευγνωμονώ την ελληνική πολιτεία εάν θελήσει και σκύψει με ευαισθησία στην περίπτωσή μου ούτως ώστε νομίμως πλέον να συνεχίσω να εργάζομαι στην Ελλάδα αλλά και να έχω τη δυνατότητα να πηγαίνω να βλέπω τους ασθενείς γονείς μου, τους οποίους έχω στερηθεί από παιδί».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/12/2008

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Από τη Μαύρη Ηπειρο στη... μαυροΕλλάδα
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

ΗΛΙΑΣ ΤΣΟΓΟΝΑΣ, ήρθε στην Ελλάδα από την Κένυα 3,5 χρόνων
Ζει 30 χρόνια στην Ελλάδα, μιλάει ελληνικά, σκέφτεται ελληνικά, αλλά ποτέ δεν θα γίνει πολίτης αυτής της χώρας!

«Γεννήθηκα δίπλα από το χωριό του Ομπάμα», μας λέει ο Ηλίας Τσογόνας που ήρθε στη χώρα μας το 1978, μόλις 3,5 χρόνων. Εκλεισε 30 χρόνια στην Ελλάδα, αλλά σύμφωνα με τη ρύθμιση όχι μόνο δεν θα γίνει Ελληνας ποτέ αλλά δεν δικαιούται ούτε το καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος...Στην Κένυα δεν έχει πάει ποτέ. Η ρύθμιση; «Είναι μια αρχή. Βέβαια, επιδέχεται πολλές διορθώσεις», λέει, αφού έχει άλλα τέσσερα αδέλφια που γεννήθηκαν εδώ. Φοιτητής της Φιλοσοφικής, «δεν ασχολούμαι πολύ γιατί δουλεύω από 21 χρόνων, αλλά σκοπεύω να πάρω το πτυχίο» και αγιογράφος «που το σπούδασα σε ιδιωτικές σχολές και δίπλα σε καλούς δασκάλους...».

«Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει αυτός ο νόμος είναι ότι έχει σαν προϋπόθεση τα παιδιά να έχουν γεννηθεί εδώ και οι γονείς τους να είναι νόμιμα στην Ελλάδα. Ξέρω αρκετά παιδιά των οποίων ο ένας γονιός έχει φύγει και έχουν μεγαλώσει με τη μητέρα τους και σε άλλες περιπτώσεις έχουν φύγει και οι δύο γονείς. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση, γιατί να πληρώνουν τις αμαρτίες των γονιών τους; Ακόμη, υπάρχουν παιδιά που έχουν έρθει βρέφη, στην κούνια ή σε πολύ μικρή ηλικία, και ξεκίνησαν από το νηπιαγωγείο εδώ. Δεν θα έπρεπε να τα αγκαλιάζει και αυτά τα παιδιά ο νόμος;»Εχω άδεια παραμονής για δύο χρόνια, την ανανεώνω με ένσημα, αν δεν τα έχω, δεν μου ανανεώνεται η άδεια παραμονής και μπορεί να βρεθώ στη διαδικασία απέλασης, όπως έχει συμβεί με ένα γνωστό μου, και να απελαθώ σε μια άγνωστη χώρα.»

Παλιότερα δεν υπήρχε νόμος για τους μετανάστες, ζούσαμε σε μια "θολή" κατάσταση. Οταν το 1998 θεσπίστηκε η νομιμοποίηση των μεταναστών, δεν υπήρξε πρόβλεψη για όσους ήταν ήδη εδώ για χρόνια και μας έβαλαν όλους στο ίδιο σακί. Και πάλι δεν προέβλεψαν κάτι για τα παιδιά. Και βρεθήκαμε να στεκόμαστε στην ουρά με ανθρώπους που είχαν έρθει μόλις πριν από λίγο στην Ελλάδα. Κληρονομικό το... πρόβλημα. Ο τωρινός νόμος κάτι προσπαθεί να κάνει αλλά αφορά μόνο τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ. Αυτό πιστεύω ότι είναι άδικο γιατί εγώ όπως και άλλα παιδιά που ήρθαμε εδώ από μικρά, μεγαλώσαμε και τελειώσαμε εδώ το σχολείο, είναι πάλι σαν να μην υπάρχουμε.»Μερικοί μας ακούν να μιλάμε ελληνικά και εντυπωσιάζονται. Ισως επειδή δεν ξέρουν ότι αυτή τη γλώσσα μάθαμε στο σχολείο και για μας είναι η μόνη γλώσσα που χρησιμοποιούμε. Ακόμη και όταν σκέφτομαι, σκέφτομαι στα ελληνικά. Μιλούσα κενυατικά όταν ήρθα, αλλά τόσα χρόνια που δεν τα χρησιμοποιώ έχουν "σκουριάσει".»

Η άδεια παραμονής δεν σου δίνει το περιθώριο να προγραμματίσεις το μέλλον σου· ούτε η άδεια του "επί μακρόν διαμένοντος" που θα δοθεί στα παιδιά. Η ελληνική υπηκοότητα σου δίνει την ευκαιρία να κυνηγήσεις τα όνειρά σου και τη σιγουριά ότι η εξέλιξή σου εξαρτάται από τις δικές σου προσπάθειες. Αστάθμητοι εξωτερικοί παράγοντες μπορούν να σε βγάλουν έξω από την κούρσα ανανέωσης της άδειας παραμονής, γιατί για κούρσα πρόκειται, και να βρεθείς μπροστά στον κίνδυνο της απέλασης. Συγκέντρωση δικαιολογητικών, ένσημα, σύμβαση, συγκεκριμένα χρονικά όρια, αν δεν είσαι εντελώς τυπικός, μπορεί να απορριφθείς. Υπάρχει αβεβαιότητα, ποτέ δεν είσαι 100% σίγουρος ότι την επόμενη φορά θα είσαι σε θέση να την ανανεώσεις. Πολλά μπορεί να πάνε στραβά.»Ναι, θα ήθελα να είμαι πολίτης αυτής της χώρας. Οχι μόνο εγώ, αλλά και τα παιδιά των μεταναστών που ξέρω έχουνε πάρα πολλά πράγματα να προσφέρουν στη χώρα αυτή και το κάνουν με πάρα πολύ μεγάλη χαρά και θα ήταν απόλυτα φυσιολογικό να μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν στη μόνη χώρα που θεωρούν δική τους, χωρίς να κινδυνεύουν να απελαθούν ξαφνικά στο άγνωστο».

ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΓΕ, ήρθε στην Αθήνα από την Κένυα 2 χρόνων
«Η νομοθεσία πετάει 20 χρόνια από τη ζωή μου»

Η Μαρία Τσέγε ήρθε στην Αθήνα δύο χρόνων, το 1984. Από την Κένυα. Σπούδαζε Τουριστικές Επιχειρήσεις στην Κρήτη. Ηρθε η κλοπή της τσάντας της, όμως, για να βρεθεί σε εκκρεμότητα για την άδεια παραμονής της και τελικά να εγκαταλείψει κάθε της όνειρο: τώρα είναι με προσωρινή βεβαίωση μέχρι να εκδοθεί η κανονική της άδεια και εργάζεται σε μουσικό οίκο. Α, και όταν εκδοθεί η κανονική της άδεια, θα είναι σαν να ήρθε χθες. Επειδή έτσι είναι η νομοθεσία μας: πετάει 20 χρόνια ζωής. Το πιο συγκλονιστικό; Παρ' ότι τα λόγια της δεν κρύβουν καμιά ξεγνοιασιά, μας τα διηγείται χαμογελώντας...

«Οι γονείς μου δεν ήρθαν ως μετανάστες, ο πατέρας μου ήρθε για σπουδές. Εμείς εδώ πήγαμε σχολείο, είμαστε τρία αδέρφια, η μικρότερη, που είναι σήμερα 21 χρόνων, γεννήθηκε εδώ. Και να φανταστείς ότι αν και έχει ζήσει λιγότερα χρόνια από μένα εδώ, επειδή γεννήθηκε στην Ελλάδα θα δικαιούται άδεια μακράς διαμονής. Ενώ εγώ...»Τέλος πάντων. Ζούμε πάντα με το άγχος να βγάλουμε αδεια παραμονής.»Σπούδαζα στην Κρήτη. Ερχομαι στην Αθήνα για να ανανεώσω τα χαρτιά μου, γιατί πάντα είναι ένα μπάχαλο. Τα καταφέρνω, τελειώνω, παίρνω τα πράγματά μου για να φύγω με το καράβι και νωρίτερα συναντώ τους φίλους μου στου Ψυρρή για να τους αποχαιρετήσω. Κι εκεί που πίναμε τις μπίρες μας μες στην καλή χαρά, έρχονται κάτι μελαψοί, ξένοι, Πακιστανοί ήτανε; 5-6 άτομα: κάνουν φασαρία, παίρνουν τις τσάντες μας και φεύγουν. Είχα τα πάντα εκεί μέσα: διαβατήριο, άδεια παραμονής, εισιτήρια για Κρήτη. Πανικός. Πάω στο Αστυνομικό Τμήμα στο Μοναστηράκι, τους λέω τι έγινε, τους γράφω τι έχασα, μου ζήτησαν να πληρώσω και χαρτόσημο, μου δίνουν ένα χαρτί και μου λένε "θα σε ειδοποιήσουμε". Το χαρτί που μου έδωσαν το μόνο που δείχνει είναι ότι έχουν χαθεί τα χαρτιά μου και πρέπει να τρέχω ξανά από την αρχή. Πάω στον δήμο, μου λένε ότι κατ' αρχήν χρειάζομαι καινούργιο διαβατήριο. Δεν έχουμε πρεσβεία στην Ελλάδα, η κοντινότερη είναι στην Ιταλία, αλλά το καινούργιο διαβατήριο πρέπει να εκδοθεί στην Κένυα. Αντε να στείλω χαρτιά στην Κένυα, τους πήρε δύο ολόκληρα χρόνια για να μου στείλουν το διαβατήριο.

Λόγω διαβατηρίου οι σπουδές έμειναν σε εκκρεμότητα: πώς να κάνω ανανέωση εγγραφής, η εξεταστική χρειάζεται άδεια παραμονής και δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι. Εκεί σταμάτησε η ζωή σε όλα τα επίπεδα γι' αυτά τα δύο χρόνια που περίμενα. Τι δουλειά να κάνω χωρίς χαρτιά, δεν ήμουν πουθενά, όπου έβλεπα Αστυνομία κρυβόμουν.»Με το που έρχεται το διαβατήριο, άντε να βγάλεις άδεια. Μου λένε, πού ήσουν εσύ δύο χρόνια; και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Ευτυχώς μια κοπέλα μου είπε να πάω στο υπουργείο Εσωτερικών να πάρω ειδική άδεια παραμονής για εξαιρετικούς λόγους. Αργησε και αυτή, πήρε 4-5 μήνες μέχρι να εγκριθεί, αλλά ευτυχώς βγήκε με εξάμηνη διάρκεια. Με αυτήν μπορείς να βγάλεις κανονική άδεια και αμέσως έβαλα μπροστά για την κανονική άδεια και έπιασα δουλειά. Να φανταστείς έχουν περάσει δυο χρόνια και τώρα βγάζω άδεια κανονική· είμαι ακόμα με τη βεβαίωση. Το καλύτερο; Τώρα θα βγει η άδειά μου σαν να ήρθα χθες, για ένα χρόνο, ενώ τώρα θα έπρεπε να πάρω για πέντε χρόνια, γιατί έχασα τη σειρά μου. Σαν να ήρθα χθες. Φοβερό...»

Είδα ότι βγήκε και το νομοσχέδιο. Στην ουσία δεν έγινε κάτι που να με ωφελεί. Υπάρχουν πολλά παιδιά που είναι εδώ χρόνια από μικροί, ίσως πιο πολλά απ' όσα έχουν γεννηθεί εδώ και για μας δεν υπάρχει τίποτα.» Στην Κένυα δεν έχω πάει ποτέ, είναι η πατρίδα των γονιών μου, όχι η δική μου. Πιο πολύ νιώθω ότι εδώ είναι η χώρα μου παρά αλλού: εκεί δεν γνωρίζω τίποτα, είναι άλλη νοοτροπία, άλλη κουλτούρα, άλλος λαός. Τελικά, τι είμαι; Δεν είμαι Κενυάτισσα και δεν με θεωρούν Ελληνίδα. Είμαι ό,τι να 'ναι...»Δικαιούμαστε την ιθαγένεια γιατί σε τελευταία ανάλυση Ελληνες είμαστε. Γιατί πρέπει να έχεις γεννηθεί εδώ δηλαδή; Αφού ό,τι έχω ζήσει είναι εδώ, εδώ μεγάλωσα, αν με ρωτήσεις ξέρω μόνο την ιστορία της Ελλάδας. Και θεωρούν τους ομογενείς Ελληνες που ζουν αλλού, παρά εμάς που μεγαλώσαμε εδώ, και να μας λένε ότι δεν είσαι Ελληνας. Μας χαλάει αυτό. Γιατί γίνεται; Εμείς πληρώνουμε ΙΚΑ, φόρους και αυτοί που δεν ξέρουν ούτε ελληνικά καλά καλά θεωρούνται πιο πολύ Ελληνες.»Τι όνειρα να κάνω: έλεγα να πάρω υπηκοότητα, να είμαι κάτι σε αυτή τη χώρα, όχι στο τίποτα. Είχα προσδοκίες, όχι μόνο να δουλεύω για το βασικό...».

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" (01/12/08)

ΑΝΤΥ ΧΟΝΤΑΣ, 27 χρόνων. Τελειώνει τις σπουδές του στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και παράλληλα δουλεύει σερβιτόρος

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

Μερικοί δεν θέλουν να μιλήσουν. Αλλοι από απογοήτευση: «Και τι έγινε αν δώσω μια συνέντευξη παραπάνω, θα αλλάξει τίποτα;» θα σου πουν. Μπορεί να μην είναι τόσο η έλλειψη εμπιστοσύνης όσο αυτοπεποίθησης, πάντως κοινός παρονομαστής στην επιφυλακτικότητα είναι το βίωμα μιας ρατσιστικής αντιμετώπισης, μια πληγή που ακόμη δεν λέει να κλείσει.«Είναι αλλιώς να λες ότι είσαι προλετάριος κατ' επιλογήν, να λες δεν έχω πατρίδα, έχοντας όμως διαβατήριο και τη δυνατότητα να ταξιδεύεις. Είναι αλλιώς για μας. Εμείς έχουμε ανάγκη από μια ταυτότητα. Κι εμένα που μεγάλωσα εδώ θα με πουν Αλβανή. Δεν έχω καν μια άδεια παραμονής να μπορώ να ταξιδέψω...».

Η Ε. είναι ένα από τα παιδιά που μεγάλωσαν εδώ και δυσκολεύεται να μιλήσει προς τα έξω, δεν θέλει να εκτεθεί. Εχει όμως τόσα να πει για την καθημερινή απόρριψη ως «μεταμετανάστης», όπως αυτοπροσδιορίζεται, ως παιδί μεταναστών το οποίο μεγάλωσε εδώ: «Δεν μπορείς να πεις ότι είσαι Ελληνας, όχι μόνο επειδή κουβαλάς επιπλέον ταυτότητες, αλλά επειδή δεν νιώσαμε και ποτέ πολίτες εδώ ζώντας 15 χρόνια. Οι γονείς μας χωρίς δουλειά, εμείς να μην έχουμε ποτέ στα χέρια μας μια άδεια παραμονής χωρίς ένσημα. Πώς να συγκριθούμε με τους μετανάστες μια άλλης χώρας; Αν οι γονείς μου είχαν πάει οπουδήποτε αλλού, θα 'χα υπηκοότητα όχι απλώς αδεια παραμονής. Ολα στο χέρι και μάλιστα από χρόνια...». Μια απλή αλήθεια που μετατρέπεται σε κατηγορώ για μια κοντόφθαλμη εξουσία. Μια εξουσία που δεν φαίνεται να αφουγκράζεται τα παιδιά της.

Η «Ε» επιχειρεί από σήμερα να δώσει τον λόγο ακριβώς σε αυτά τα παιδιά, που η πολιτεία, και όχι η κοινωνία, αρνείται.

ΑΛΒΑΝΙΑ 1997

Ημουν τότε 16 χρόνων και αποφασισμένος να αλλάξω τη ζωή μου σε μια περίοδο τότε αναταραχών για τη χώρα μου και δύσκολη για την ηλικία μου, ακολουθώντας τον δρόμο πολλών συμπατριωτών μου. Αποφάσισα να πάω να ζήσω σε μια άλλη χώρα -δεν λέω να μεταναστεύσω, διότι τότε δεν ήξερα καν τι σημαίνει αυτό- όπου η ζωή θα ήταν πολύ καλύτερη και θα μου δίνονταν πολλές ευκαιρίες.

ΕΛΛΑΔΑ 1997

Ημουν πια παράνομος μετανάστης σε μια χώρα που φαινόταν πολύ καλύτερη από τη δική μου, με ανθρώπους που μιλούσαν μια ξένη και πολύ δύσκολη για μένα γλώσσα. Από τα πρώτα πράγματα που έμαθα ήταν ότι έπρεπε να αποφεύγω κάθε ένστολο στον δρόμο και ότι για να επιβιώσω έπρεπε να μην ξεχωρίζω από τους ντόπιους, πράγμα πολύ δύσκολο τότε, παρά τις προσπάθειές μου να μιμηθώ το ντύσιμό τους, την προφορά τους και το κάθε τι που νόμιζα ότι θα με βοηθούσε να ενταχθώ καλύτερα σ' αυτήν την κοινωνία. Και εκεί που νόμιζα ότι κάτι είχα καταφέρει, ερχόταν η απογοήτευση. Μόλις μιλούσα σε κάποιον η προφορά μου με πρόδιδε, το όνομά μου προκαλούσε σύγχυση και έφερνε αμέσως μετά την ερώτηση «εφιάλτη» για μένα, «από πού είσαι», στο άκουσμα της οποίας είχα αυτό το συναίσθημα που μου είναι δύσκολο να περιγράψω, γιατί είναι ένα μίγμα οργής, απογοήτευσης, δυσφορίας. Πάνω απ' όλα με εκνεύριζε το γεγονός ότι το καλύτερο που μπορούσα να περιμένω από αυτούς τους ανθρώπους ήταν να με λυπούνται!

Τα τρία πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ήταν λίγο-πολύ απογοητευτικά: μαύρη εργασία, προκατάληψη, άρνηση από τους ντόπιους, καταδιωγμένοι από την Αστυνομία παρότι θεωρητικά νόμιμοι, καχυποψία παντού στο άκουσμα της λέξης «Αλβανός». Ντρεπόμουν για την καταγωγή μου. Τότε ήταν που αποφάσισα να αλλάξω κάτι στη ζωή μου και να συνεχίσω το σχολείο μετά από 4 χρόνια που το είχα παρατήσει, να τελειώσω τουλάχιστον τη μέση εκπαίδευση. Εκεί, στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων, είδα μια άλλη Ελλάδα, που άρχισε να μου αρέσει. Οι καθηγητές μού φέρονταν καλά, εκτιμούσαν τις προσπάθειές μου και με βοήθησαν πολύ, όχι μόνο στα μαθήματα και στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό, όπου η ζωή ήταν διαφορετική. Ηταν σαν να ζούσα σε δύο κόσμους διαφορετικούς: το σχολείο και το περιβάλλον έξω από αυτό. Και μου άρεσε τόσο πολύ το σχολείο τότε, που λυπόμουν όταν ερχόταν η ώρα να φύγω και να πάω μετά για δουλειά. Οι φιλίες που έκανα, οι εκδρομές, οι περίπατοι, οι άνθρωποι που γνώριζα είχαν αρχίσει να αλλάζουν τη ζωή μου.

Και εκεί που νόμιζα ότι όλα βαίνουν καλώς, έρχεται η στιγμή της ανανέωσης της άδειας παραμονής μου στην Ελλάδα. Μετά τις ατελείωτες ουρές και τις βρισιές των σεκιουριτάδων στα γραφεία αυτά, η υπεύθυνη μου λέει ότι δεν δικαιούμαι άδεια παραμονής, γιατί τα ένσημα που έχω δεν είναι αρκετά, ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, ο οποίος ορίζει ένα συγκεκριμένο αριθμό ημερών ασφάλισης τον χρόνο για να μπορείς να διαμένεις νόμιμα στη χώρα. Και τι που προσπάθησα να εξηγήσω ότι τον τελευταίο χρόνο πήγαινα σχολείο και οι δουλειές που έκανα για να συντηρηθώ ήταν περιστασιακές και τις περισσότερες φορές χωρίς ασφάλιση (τότε δούλευα σαν διανομέας, οικοδομή με τον θείο μου όταν είχε δουλειά και ό,τι άλλο έβρισκα και βόλευε τα ωράριά μου). Οι βεβαιώσεις από το σχολείο που μου έδινε ο λυκειάρχης, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται και ο ίδιος για την περίπτωσή μου, δεν σήμαιναν τίποτα στα μάτια των υπαλλήλων των γραφείων αυτών. Το θέμα είχε γίνει γνωστό σε όλους τους καθηγητές του σχολείου και πολλούς συμμαθητές, που με υποστήριζαν. Ανάμεσα σε αυτούς, μια καθηγήτρια αποφάσισε να πάει η ίδια στα γραφεία, μήπως έχει καλύτερη αντιμετώπιση. Σύμφωνα με όσα της είπαν, διαπιστώνει ότι ο νόμος δεν προβλέπει τέτοιες περιπτώσεις σαν τη δική μου. Αποφασίζουν, τότε, ερχόμενοι σε επαφή και με άλλους ανθρώπους που είχα γνωρίσει και με είχαν συμπαθήσει, να βρουν μια λύση μέσω των «κυκλωμάτων των δικηγόρων», που ασχολούνται με το -επικερδές γι' αυτούς- ζήτημα των μεταναστών. Μου σύστησαν ένα δικηγόρο, ο οποίος υποσχέθηκε να βρει λύση στο πρόβλημά μου έναντι ενός διόλου ευκαταφρόνητου ποσού, το οποίο φυσικά δεν είχα. Ετσι η καθηγήτρια αυτή, ζητώντας τη συμβολή και των υπολοίπων καθηγητών και μερικών άλλων ανθρώπων, μαζεύει και μου δίνει τα χρήματα που απαίτησε ο δικηγόρος για να λύσει το πρόβλημά μου.

Δεν γνωρίζω πώς και πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Τότε άλλωστε δεν μ' ενδιέφερε κιόλας. Σημασία είχε που είχα πάρει την άδεια παραμονής για ακόμη ένα χρόνο, χάρη στην οποία μπόρεσα να συνεχίσω να ζω νόμιμα σε αυτή τη χώρα. Κατάλαβα όμως ότι η θέση μου σε αυτή την κοινωνία δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου, απλά αντί για την άρνηση των ανθρώπων της, τώρα αντιμετώπιζα την άρνηση του κράτους. Το μόνο που εύχομαι να μου μείνει από αυτή την ιστορία είναι η αιώνια ευγνωμοσύνη γι' αυτούς τους ανθρώπους που με βοήθησαν, μου συμπαραστάθηκαν και μου έδωσαν ελπίδες για να συνεχίσω.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

Η Ελλάδα σίγουρα θα αργήσει να αποκτήσει τον δικό της Ομπάμα. Τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα εισηγείται για τη διευθέτηση της «χρόνιας εκκρεμότητας» για τα παιδιά των μεταναστών το νομοσχέδιο περί... «αναδιοργάνωσης της δημοτικής αστυνομίας», που έφερε στη Βουλή το υπουργείο Εξωτερικών. Στις 60 σελίδες του υπάρχει μόνο μία σχετική παράγραφος που καταφέρνει να διαχωρίσει τα παιδιά των μεταναστών σε δύο κατηγορίες: αυτά που γεννήθηκαν εδώ και δικαιούνται με ατελείωτους περιοριστικούς όρους όταν ενηλικιωθούν να πάρουν την πενταετή άδεια τού επί μακρόν διαμένοντος. Και όσα μεγάλωσαν εδώ για τα οποία δεν λέει κουβέντα, διαιωνίζοντας ένα πρόβλημα που η πολιτεία αρνείται να αντιμετωπίσει δίκαια. Συνεχίζει να αντιμετωπίζει αυτά τα παιδιά, μιλάμε για περίπου 200.000 άτομα, που μεγαλώνουν και μορφώνονται εδώ ως μετανάστες κι ας μην έχουν φύγει από αυτή τη χώρα, που σε πολλές περιπτώσεις είναι και η μόνη που γνωρίζουν.

Το νομοσχέδιο καταφέρνει ακόμη να αγνοεί το αίτημα για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν στη χώρα μας και το οποίο διατυπώνουν:

**Τα ίδια τα γνωμοδοτικά του όργανα -όπως είναι η Κεντρική Επιτροπή Απλούστευσης Διαδικασιών για το Δημόσιο και το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

**Θεσμικοί φορείς όπως ο Συνήγορος του Πολίτη.

** Ολες οι αντιρατσιστικές, μεταναστευτικές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Φαίνεται ότι η ηγεσία του υπουργείου επέλεξε να κλείσει τα αυτιά της στις εμπεριστατωμένες θέσεις που έχουν διατυπωθεί σχετικά και να κάνει πως δεν βλέπει ότι η χώρα μας είναι ουραγός στο θέμα της πολιτογράφησης στην Ε.Ε.

Η «Ε» αναζήτησε τη γνώμη ανθρώπων που έχουν ασχοληθεί με το θέμα:

Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

«Το σχέδιο νόμου θα μπορούσε και έπρεπε να είναι πιο ρεαλιστικό και γενναιόδωρο», σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρη Χριστόπουλο: «Ουσιαστικά, χρησιμοποιεί το καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος για να καλύψει το θέμα της δεύτερης γενιάς, και μάλιστα με εξόχως αυστηρές προϋποθέσεις. Ακόμη και έτσι βέβαια, η προτεινόμενη ρύθμιση θα βοηθήσει πολλούς νέους ανθρώπους που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Σήμερα, η δεύτερη γενιά μεταναστών, με την ενηλικίωσή της ψάχνει με κάθε τρόπο να βρει διέξοδο εργασίας ή σπουδών για να μπορέσει να παραμείνει εδώ, σε ένα καθεστώς απόλυτης αβεβαιότητας. Το ελληνικό κράτος αποδίδει "κατά παρέκκλιση της διαδικασίας", σε άτομα που έχουν κλείσει δεκαοχτώ χρόνια διαμονής και δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης στη χώρα, το καθεστώς που η Ευρωπαϊκή Ενωση δίνει σε ανθρώπους που κατοικούν πέντε ή δέκα χρόνια σε κράτη-μέλη. Η πραγματικότητα όμως φωνάζει. Η Ελλάδα καλείται εμφαντικά να επεξεργαστεί άλλες λύσεις, οι οποίες δεν αντιμετωπίζουν τη δεύτερη γενιά των μεταναστών ως "παρέκκλιση". Μια από αυτές είναι η κτήση της ελληνικής ιθαγένειας για όσους το επιθυμούν. Ο χρόνος πιέζει».

Σόνια Μητραλιά, μέλος της καμπάνιας «Οχι στον Ρατσισμό από την Κούνια»

«Σκέτη κοροϊδία» χαρακτηρίζει τη διευθέτηση η Σόνια Μητραλιά, μέλος της καμπάνιας «Οχι στον Ρατσισμό από την Κούνια», επειδή «δίνει -και μάλιστα υπό περιοριστικούς όρους- ένα ψίχουλο προκειμένου να παγιώσει για τα επόμενα χρόνια μια κατάσταση που μεταφράζεται στην πεισματική άρνηση να αναγνωρίσει το αυτονόητο. Δηλαδή, το στοιχειώδες δικαίωμα των παιδιών των μεταναστών που γεννήθηκαν και/ή μεγάλωσαν και πήγαν σχολείο στην Ελλάδα να αντιμετωπίζονται από το κράτος όπως οι φίλοι και συμμαθητές τους: ως Ελληνες πολίτες. Αντί να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά της δεύτερης γενιάς μεταναστών, η περίφημη κυβερνητική διευθέτηση τους παραχωρεί "την ιδιότητα τού επί μακρόν διαμένοντος". Δηλαδή να ανανεώνουν την άδεια παραμονής τους όχι κάθε χρόνο, αλλά πενταετία. Και αυτή όμως η τόσο... "απλόχερη" παραχώρηση δεν γίνεται ούτε σε όλους/ες ούτε άνευ όρων.Αρκεί η παράθεση μιας πρόσφατης τοποθέτησης (20 Νοεμβρίου) του δεξιότατου -κατά άλλους, "μεταφασίστα"- κυβερνητικού εταίρου τού Σίλβιο Μπερλουσκόνι και προέδρου της ιταλικής Βουλής, Τζιανφράνκο Φίνι, για να καταδειχτεί πόσο υποκριτική, απαρχαιωμένη, υπερσυντηρητική και, κυρίως, κοντόφθαλμη και ρατσιστική είναι η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή. Δήλωσε, λοιπόν, ο κ. Φίνι τα εξής: «"Τα παιδιά των μεταναστών θα είναι οι αυριανοί Ιταλοί" και γι' αυτό "χρειάζεται να τους δώσουμε τα συγκεκριμένα εργαλεία για να γίνουν ισότιμοι πρωταγωνιστές της συλλογικής ζωής"»...

Βασίλης Χρονόπουλος, πρόεδρος του διαδικτυακού περιοδικού «diavatirio.net»

«Μπορεί να είναι η πρώτη κυβερνητική νομοθετική πρωτοβουλία που δίνει περισσότερα δικαιώματα στη συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά δεν αποτελεί ούτε ουσιαστική λύση ούτε βιώσιμη», λέει στην «Ε» ο υπεύθυνος του διαδικτυακού περιοδικού «diavatirio.net» Βασίλης Χρονόπουλος:«Δεν είναι ουσιαστική λύση γιατί:- Δεν καλύπτει τον συνολικό αριθμό των παιδιών που ζουν στη χώρα και έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για τη χορήγηση της ιδιότητας μόνο στα παιδιά των οποίων οι γονείς είναι νόμιμοι στη χώρα. Τι αλλάζει, σε σχέση με τα παιδιά, αν οι γονείς τους δεν έχουν χαρτιά κατά την περίοδο που αυτά ενηλικιώνονται;- Δεν καλύπτει τα παιδιά που ήρθαν στην Ελλάδα με τους γονείς τους σε μικρή ηλικία και φοίτησαν στην ελληνική εκπαίδευση. Ποια πραγματική διαφορά έχουν αυτά τα παιδιά σε σχέση με τα αδέρφια τους ή τους συμμαθητές τους που πιθανόν να γεννήθηκαν εδώ; Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι γιατί τιμωρούνται; Τα "παιδιά" που γεννήθηκαν πριν από 25 ή 30 χρόνια στην Ελλάδα γιατί εξαιρούνται;- Δεν δίνει δικαιώματα πολίτη αλλά δικαιώματα μετανάστη.Ούτε βιώσιμη είναι γιατί δημιουργεί μια νέα κατηγορία κατοίκων της χώρας σε αναλογία με τους μέτοικους της Αρχαίας Αθήνας. Οι επί μακρόν διαμένοντες δεν είναι ούτε πολίτες ούτε μετανάστες (δούλοι). Θα έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν στις τοπικές εκλογές αλλά όχι στις εθνικές. Οσο θα περνά ο καιρός ο αριθμός τους θα αυξάνεται και θα έχουμε ουσιαστικά πολίτες τριών ταχυτήτων. Αυτό μάλλον δεν είναι ό,τι καλύτερο για την κοινωνική μας συνοχή... Το μέτρο μπορεί να θεωρηθεί ως θετικό μόνο αν περιλάβει όλα τα παιδιά των μεταναστών που μεγαλώνουν στη χώρα μας και αν προετοιμαστεί η μετάβαση προς την απόκτηση της ιθαγένειας μέσα από ασφαλείς και διαφανείς διαδικασίες».

Μίλτος Παύλου, από το Εθνικό Παρατηρητήριο του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας

«Αναρωτιέται κανείς πότε επιτέλους η ελληνική πολιτεία θα καταλάβει τις προκλήσεις που βρίσκονται μπροστά της και ώς πότε θα κλοτσάει τις ευκαιρίες για μια νέα δυναμική ελληνική κοινωνία. Η τελευταία είναι "έτοιμη" από καιρό να δεχθεί μια μεταρρύθμιση του δικαίου ιθαγένειας και την ισότιμη συμμετοχή των νέων "μεταναστών", δηλαδή όσων γεννήθηκαν ή μετανάστευσαν ανήλικοι στη χώρα. Σε ποιον μπορεί να συμφέρει ο διαχωρισμός της νέας γενιάς και της νέας εργατικής δύναμης της χώρας σε γηγενείς, μακρά διαμένοντες και... μετανάστες;», επισημαίνει ο Μίλτος Παύλου από το Εθνικό Παρατηρητήριο του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας: «Η ευρωπαϊκή άδεια μακράς διαμονής ήταν μια καλή ευκαιρία για μια εναλλακτική λύση του χρόνιου προβλήματος της μιάμισης και της δεύτερης γενιάς. Η εφαρμογή του μέτρου όμως, όπως (δεν) σχεδιάστηκε, οδηγεί στη μακροπρόθεσμη ακύρωση των θετικών του στοιχείων, ενώ μοιάζει να στέλνει στις καλένδες την τόσο αναγκαία εισαγωγή του δικαίου του εδάφους.Οι περιοριστικοί όροι απόκτησης της άδειας αυτής από τη 2η γενιά -οι οποίοι είναι τόσο προσφιλείς στον Ελληνα νομοθέτη- δεν θα λύσουν το πρόβλημα, όπως ακριβώς και η περιοριστική νομιμοποίηση που, αποτυγχάνοντας, παρέσυρε στη δίνη της μετανάστες σε απεργία πείνας απελπισίας.Η μετανάστευση δίνει και ικανοποιεί υποσχέσεις κοσμογονίας: για τη συμβίωση, την ανάπτυξη, τη δημοκρατία των πολιτών και των δικαιωμάτων. Αλλά για να μπορεί κανείς να διακρίνει και να αδράξει τις ιστορικές της ευκαιρίες χρειάζονται δύο πράγματα: αφ' ενός να μην είναι τυφλωμένος από την άγνοια, την ημιμάθεια και τις προκαταλήψεις και αφ' ετέρου να ξεκινά από το υποκείμενο των δικαιωμάτων ως κέντρο του συλλογισμού του και να καταλήγει στο συλλογικό συμφέρον, δηλαδή υπέρ των κοινωνών σε παραγωγική και ειρηνική συμβίωση και όχι ενός αυθαίρετα προσδιορισμένου εθνικού συμφέροντος των πατριδοκάπηλων και των σφετεριστών του».

ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ

Περισσότερα από 200 άτομα, κυρίως μαθητές παιδιά μεταναστών, γέμισαν το χώρο στη Δημοτική Αγορά το Σάββατο στην εκδήλωση μας. Η εκδήλωση άνοιξε με προβολή ενός αντιρατσιστικού επεισοδίου του γνωστού αντισυμβατικού καρτούν South Park.

Στη συνέχεια το λόγο είχαν ο Άλντρι Μίλο και η Μαριάνθη Ιντόου για να μιλήσουν για την εκστρατεία συνολικά, για την κριτική μας στο σχέδιο νόμου που κατέβασε η κυβέρνηση και για να καλέσουν τους παρεβρισκόμενους να στηρίξουν την εκστρατεία με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Το πάρτυ εξελίχθηκε με πολύ hip-hop μουσική και βέβαια κέφι και χορό.

Καθηγήτρια από το 15ο Λύκειο μας ζήτησε να πάμε να μοιράσουμε υλικό της εκστρατείας και στο δικό της σχολείο. Ενώ και νέοι μαθητές παιδιά μεταναστών εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους να οργανωθούν στην YRE.

Συνεχίζουμε... ακόμα πιο δυνατοί.

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΜΑΣ-ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΜΑΣ

Μόνο θετικά είναι τα μηνύματα της εκστρατείας μας, ιδιαίτερα μέσα στο χώρο των σχολείων. Βρισκόμενοι απέναντι στο σ.ν. που κατέθεσε η κυβέρνηση, αισθανόμαστε ότι δεν αποτελεί αυτή η νομοθετική ρύθμιση τη δικαίωση μας, αντίθετα είναι αφορμή για να εντείνουμε την εκστρατεία.

Αν η κυβέρνηση θέλει να ψηφίσει αυτή την υποκρισία και κοροϊδία ας το βάλει πολύ καλά στο μυαλό της, ότι θα είναι μόνη της...

Δεν παραιτούμαστε από τα αυτονόητα δικαιώματα μας. Να "παραιτηθούν" αυτοί από τις ρατσιστικές πολιτικές τους.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ "ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ"

Ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν. Αυτό το αρχαίο ρητό ταιριάζει απόλυτα στη κυβέρνηση που αφού μας βομβάρδισε επί χρόνια με οργανωμένες διαρροές και υποσχέσεις για την επερχόμενη «επίλυση» του μέγιστου ανθρώπινου και κοινωνικού προβλήματος της δεύτερης γενιάς των μεταναστών (τουλάχιστον 200.000 νέες και νέοι συμπατριώτες μας!), ετοιμάζεται τώρα να περάσει από τη Βουλή αυτό που η ίδια αποκαλεί «διευθέτηση» και εμείς σκέτη και απάνθρωπη κοροϊδία.
Γιατί όμως αυτή η απορριπτική στάση όταν –μας λένε- η σημερινή κυβερνητική διευθέτηση συνιστά πρόοδο σε σχέση με την παντελή ανυπαρξία δικαιωμάτων που υπήρχε μέχρι τώρα; Η απάντησή μας είναι απλή: Επειδή η «διευθέτηση» δίνει –και μάλιστα υπό περιοριστικούς όρους- ένα ψίχουλο προκειμένου να παγιώσει για τα επόμενα χρόνια μια κατάσταση που μεταφράζεται στη πεισματική άρνηση να αναγνωρίσει το αυτονόητο. Δηλαδή, το στοιχειώδες δικαίωμα των παιδιών των μεταναστών που γεννήθηκαν και/ή μεγάλωσαν και πήγαν σχολείο στην Ελλάδα να αντιμετωπίζονται από το κράτος όπως οι φίλοι και συμμαθητές τους: ως ΄Ελληνες πολίτες.
Αντί λοιπόν να απαντάει επιτέλους θετικά στο αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά της δεύτερης γενιάς μεταναστών, η περίφημη κυβερνητική διευθέτηση τους παραχωρεί «την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος». Δηλαδή, το δικαίωμα να ανανεώνουν την άδεια παραμονής τους όχι κάθε χρόνο αλλά κάθε πενταετία! Οποία γενναιοδωρία αρρωστημένων εγκεφάλων! Και αυτή όμως η τόσο… «απλόχερη» παραχώρηση δεν γίνεται ούτε σε όλους/ες, ούτε άνευ όρων. Οι δικαιούχοι πρέπει α) να έχουν γονείς που «εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη Χώρα» (με άλλα λόγια, εξαιρούνται εκείνοι/ες οι γονείς των οποίων έχουν πεθάνει, δεν διαμένουν ή δεν διαμένουν νόμιμα στη χώρα), β) να έχουν «διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση» (με άλλα λόγια εξαιρούνται εκείνοι/ες που π.χ. δεν έχουν πάει στο γυμνάσιο ή ακόμα και στο δημοτικό), γ) να έχουν «συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους» (με άλλα λόγια, εξαιρούνται όσοι/ες δεν έχουν κλείσει τα 18 τους), και δ) να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα (με άλλα λόγια, εξαιρούνται οι νέοι και οι νέες που δεν έχουν γεννηθεί εδώ ακόμα και αν οι γονείς τους ήλθαν στην Ελλάδα όταν το παιδί τους ήταν 2 ημερών, 2 μηνών ή 2 ετών)!
Ευχαριστούμε λοιπόν αλλά δεν θα πάρουμε αυτή τη «διευθέτηση» που δεν διευθετεί απολύτως τίποτα αλλά διαιωνίζει ένα τεράστιο κοινωνικό και κυρίως, ανθρώπινο πρόβλημα που δηλητηριάζει ολάκερη την ελληνική κοινωνία.
Ο αγώνας συνεχίζεται…

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ Σ.Ν ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Aπό το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε χθες το βράδυ στη Βουλή τροπολογία στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών «Αναδιοργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών» σχετικά με το θέμα του δικαιώματος ιθαγένειας και διαμονής των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται και ζουν στην Ελλάδα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της αιτιολογικής έκθεσης καθώς και η τροπολογία.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΈΚΘΕΣΗ

«Τα παιδιά των αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα δυστυχώς δεν έχουν περισσότερα δικαιώματα από όσα έχουν οι γονείς τους. Ο κώδικας ελληνικής ιθαγένειας συνδέει την ελληνική ιθαγένεια με την ελληνική καταγωγή, έτσι ώστε την ελληνική ιθαγένεια αποκτά μόνο το τέκνο Έλληνα ή Ελληνίδας (αρθρ. 1 παρ .1 Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας ν. 3284/2004). Μόνο στην σπάνια περίπτωση που κάποιος/α γεννιέται σε ελληνικό έδαφος και δεν αποκτά με τη γέννησή του αλλοδαπή ιθαγένεια ή εφόσον είναι άγνωστης ιθαγένειας, αποκτά με τη γέννησή του την ελληνική ιθαγένεια (αρθρ. 1 παρ. 2 ιδίου ως άνω Κώδικα).

Έτσι, ο ελληνικός νόμος συνδέει την κτήση ελληνικής ιθαγένειας με την ελληνική καταγωγή, ακολουθώντας το δίκαιο του αίματος (ius sanguinis), και όχι το δίκαιο του εδάφους (ius soli), που ακολουθούν τα περισσότερα από τα ευρωπαϊκά δίκαια.Με το ισχύον καθεστώς, τα παιδιά μεταναστών με την ενηλικίωσή τους αναγκάζονται είτε να αναζητήσουν άμεσα εργασία, προκειμένου να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα ένσημα για έκδοση αυτόνομης άδειας διαμονής, είτε να φύγουν από την Ελλάδα, είτε να βρεθούν σε καθεστώς παρανομίας. Ορθά ο Συνήγορος του Πολίτη επισημαίνει ότι ο δεσμός των ενδιαφερομένων με τις χώρες προέλευσής τους είναι σχεδόν ανύπαρκτος και συνεπώς η απομάκρυνσή τους προς αυτές καθίσταται ιδιαίτερα προβληματική, τόσο για ανθρωπιστικούς λόγους όσο και εξαιτίας των ισχυρών δεσμών που ήδη έχουν αναπτύξει με την ελληνική κοινωνία. Άλλωστε τα παιδιά αυτά δεν είναι μετανάστες, αφού δεν έχουν μεταναστεύσει στη χώρα μας από κάπου αλλού. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα.

Εξάλλου με τη σύσταση R (84) 9 σχετικά με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς το Συμβούλιο της Ευρώπης καλεί τα κράτη μέλη να συνδράμουν τους εν λόγω μετανάστες στην απόκτηση ιθαγένειας με όσο το δυνατόν απλούστερες και ταχύτερες διαδικασίες. Επιπλέον προτρέπει τα κράτη να μεριμνήσουν ώστε οι μετανάστες δεύτερης γενιάς να μην μπορούν να απολέσουν τα δικαιώματα που έχουν ήδη κατοχυρώσει, αν π.χ. απουσιάσουν από το κράτος διαμονής τους. Η άδεια μακράς διαμονής δεν προβλέπει αυτή τη δυνατότητα. Η δε Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Ιθαγένεια (European Convention on Nationality) του Συμβουλίου της Ευρώπης προβλέπει τη δεκαετή διαμονή ως το μέγιστο διάστημα προϋπόθεσης παραμονής για την πολιτογράφηση. Αναμφίβολα, επομένως, τα 18 χρόνια θα έπρεπε να οδηγούν σε κτήση ιθαγένειας.Σε μια σύγχρονη και δημοκρατική κοινωνία, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο άνθρωπος, οι μετανάστες δεύτερης γενιάς θα πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα με όλα τα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν στη χώρα και επομένως να διευκολύνονται να νομιμοποιήσουν τη διαμονή τους.

Γι’ αυτό το λόγο κρίνεται αναγκαία η αυτοδίκαιη κτήση της ελληνικής ιθαγένειας -εφόσον το επιθυμούν- από όσα παιδιά αλλοδαπών έχουν γεννηθεί στη χώρα μας. Κατ’ αναλογία προτείνεται η απόδοση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος με την ενηλικίωσή τους σε όσα άτομα έχουν έρθει στην Ελλάδα πριν τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και έχουν συμπληρώσει τρία χρόνια συμμετοχής στην ελληνική εκπαίδευση οποιασδήποτε βαθμίδας».

ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ

«Αντικαθίσταται το άρθρο 41 παρ. 7 με το εξής:

Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα, με τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους αποκτούν αυτοδίκαια, εφόσον το επιλέξουν, την ελληνική ιθαγένεια, κατά παρέκκλιση του άρθρου 1 και του άρθρου 5 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (Ν 3284/2004 περί κυρώσεως του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας). Τέκνα που έχουν έρθει στην Ελλάδα πριν τη συμπληρώση του 18ου έτους της ηλικίας τους και έχουν συμπληρώσει τρία χρόνια συμμετοχής στην ελληνική εκπαίδευση οποιασδήποτε βαθμίδας, αποκτούν με την ενηλικίωσή τους και ανεξάρτητα από την παραμονή ή μη των γονέων τους στην Ελλάδα ή του καθεστώτος αυτής της παραμονής, την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος, η οποία τους αποδίδεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, κατά παρέκκλιση της διαδικασίας, των προϋποθέσεων και των κριτηρίων των άρθρων 67 και 68 του ν. 3386/2005 (ΦΕΚ 212 Α΄) όπως, ισχύει, καθώς και του π.δ. 150/2006 (ΦΕΚ 160 Α΄). Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών καθορίζονται τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, καθώς και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια. Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2008Οι ερωτώντες βουλευτές: Φώτης Κουβέλης,Θοδωρής Δρίτσας,Νικόλαος Τσούκαλης»

27.11.2008

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (26/11/08)

«Ατολμη», «τσιγκούνικη», «ατελής» είναι μερικές από τις βολές που δέχεται η επιχειρούμενη ρύθμιση για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς, επειδή εξαιρούνται από το καθεστώς τού «υπό μακρόν διαμένοντος» όσα παιδιά μεταναστών δεν γεννήθηκαν αλλά μεγάλωσαν και έμαθαν γράμματα στη χώρα μας καθώς και τα παιδιά των μη νομιμοποιημένων μεταναστών.

* Το θέμα έφερε στη Βουλή με επίκαιρη ερώτησή του ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης επισημαίνοντας ότι δεν υιοθετείται το πάγιο αίτημα μεταναστευτικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων για απόκτηση της ιθαγένειας με τη γέννηση και για πολιτογράφηση μετά τη συμπλήρωση τριετίας στην ελληνική εκπαίδευση, χωρίς καταβολή παραβόλου.

* Ισες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλα τα παιδιά που γεννιούνται ή μεγαλώνουν στην Ελλάδα απαιτεί η Νεολαία Ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE, που χαρακτηρίζει τη ρύθμιση «υποκριτική», γιατί «σε παιδιά που δεν γνωρίζουν άλλο τόπο ή γλώσσα, αποδίδουν το καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος μετανάστη που αντιστοιχεί μόλις σε 5ετή άδεια παραμονής. Μόνο που αυτά τα παιδιά δεν είναι καν μετανάστες...». Διοργανώνει σχετική εκδήλωση το ερχόμενο Σάββατο, 29/11, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42), στις 8 μ.μ.

* Το Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΠΑΔ) τη χαιρετίζει ως ένα θετικό πρώτο βήμα απέναντι σε ένα παρατεταμένο πρόβλημα που έθετε στην αφάνεια περίπου 200.000 παιδιά μεταναστών, κατά παρέκκλιση της ρύθμισης της υπηκοότητας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. «Παραμένει όμως ατελής και κινδυνεύει να προσκρούσει σε ελλείμματα του εκπαιδευτικού συστήματος και δυσλειτουργίες μιας μεταναστευτικής πολιτικής κατακερματισμένης και γραφειοκρατικής. Εξαιρεί όσα παιδιά έχουν έρθει σε μικρή ηλικία στην Ελλάδα, και όσα παιδιά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την υποχρεωτική εκπαίδευση. Τέλος, εξαιρεί έναν μεγάλο αριθμό παιδιών, των οποίων οι γονείς δεν διαθέτουν ή έχουν απωλέσει το δικαίωμα νόμιμης παραμονής στη χώρα».

ΙΩ.Σ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΣΤΟ Σ.Ν. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (26/11/08)

Του ΜΟΑΒΙΑ ΑΧΜΕΤ (Φόρουμ Μεταναστών)

Μόλις διαβάζεις τον τίτλο "Τακτοποιείται η χρόνια εκκρεμότητα της νόμιμης παραμονής των μεταναστών δεύτερης γενιάς" νιώθεις τέτοια χαρά που νομίζεις ότι θα πάθεις καρδιακό επεισόδιο. Διαβάζοντας τις λεπτομέρειες του άρθρου... παθαίνεις σοκ και αναρωτιέσαι τελικά γιατί είσαι στεναχωρημένος; Μήπως για την κοροϊδία;

Ο υπουργός κ. Παυλόπουλος προφανώς σκέφτηκε ότι για να λύσει το πρόβλημα των παιδιών των μεταναστών, της λεγόμενης δεύτερης γενιάς, αρκεί απλά να τους δώσει την άδεια παραμονής του επί μακρόν διαμένοντος. Αυτή την άδεια στην πραγματικότητα την πρότεινε η Ε.Ε. όχι για τα παιδιά δεύτερης γενιάς, αλλά για τους ενήλικους μετανάστες που αν συμπληρώσουν 5 χρόνια νόμιμης διαμονής σε χώρα της Ε.Ε. και παρακολουθήσουν 275 ώρες μαθήματα γλώσσας θα δικαιούνται να την αποκτήσουν. Το υπουργείο Εσωτερικών κατάφερε να "σερβίρει" την άδεια αυτή ως "μεγάλο δώρο" για τα παιδιά της δεύτερης γενιάς, τα οποία όχι μόνο είναι ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία αλλά είναι και αδήλωτα Ελληνόπουλα ή καλύτερα Ελληνες χωρίς ταυτότητα και τα εξισώνει με τους ενήλικους μετανάστες που συμπλήρωσαν μόλις 5 χρόνια διαμονής στην Ελλάδα.

Για του λόγου το αληθές συγκρίνετε τις προϋποθέσεις με τις αντίστοιχες που ισχύουν για τους ενήλικους μετανάστες: Την άδεια αυτή μπορεί να την αποκτήσει μόνο το παιδί που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα. Δηλαδή τα παιδιά που ήρθαν σε μικρή ηλικία δεν τη δικαιούνται παρ' όλο που έχουν διαμείνει στη χώρα μέχρι την ενηλικίωσή τους, τα περισσότερα χρόνια από τη ζωή τους και γνωρίζουν την ελληνική καλύτερα από τη μητρική τους γλώσσα. Το αστείο είναι ότι ένας ενήλικος μετανάστης θα την αποκτήσει πολλά χρόνια πριν από το παιδί του. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι δημιουργούνται δύο ταχυτήτων ομάδες της δεύτερης γενιάς μεταναστών: Οι μεν θα αποκτήσουν την άδεια του επί μακρόν διαμένοντος, έστω και με παράλογες προϋποθέσεις όπως θα δούμε πιο κάτω, και οι άλλοι θα πρέπει να ακολουθήσουν τον δρόμο που ακολούθησαν και οι γονείς τους.

Δεν φτάνει μόνο αυτό: "οι γονείς των ανωτέρω τέκνων" πρέπει να "εξακολουθούν να διαμένουν, νομίμως, στην Ελλάδα, μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους". Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, ότι αν λείπει ο ένας γονέας τότε υπάρχει αμφιβολία για το αν το παιδί θα δικαιούται να αποκτήσει την άδεια. Το ερώτημα όμως είναι τι χρησιμεύει η παρουσία των γονέων τη στιγμή που το παιδί έχει ενηλικιωθεί και είναι ανεξάρτητο άτομο. Αυτό καταρρίπτει τη νομοθεσία όλου του πλανήτη.

Οι παράλογες προϋποθέσεις συνεχίζονται: τα παιδιά πρέπει να "έχουν φοιτήσει σε σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και να έχουν επίσης διανύσει επιτυχώς τα γυμνασιακά έτη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης". Οταν ο ενήλικος μετανάστης χρειάζεται μόνο 250-300 ώρες ελληνικών, ζητάτε από τα παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και η ελληνική γλώσσα έχει γίνει πια η μητρική τους γλώσσα να έχουν διανύσει επιτυχώς τα γυμνασιακά έτη;

Η τελευταία προϋπόθεση ταιριάζει στον εισπρακτικό χαρακτήρα του νόμου αφού αναφέρει ότι τα παιδιά θα πρέπει να πληρώνουν παράβολο 900 ευρώ -όπως και οι γονείς τους- για να κάνουν αίτηση για την άδεια. Ισως τελικά όλη αυτή η ρύθμιση να γίνεται για την είσπραξη κάποιου ποσού που θα βοηθήσει την ελληνική οικονομία στην κρίση που περνάει. Σίγουρα πάντως δεν γίνεται για να συνδράμει στην κοινωνική ένταξη των παιδιών της δεύτερης γενιάς μεταναστών ειδικά όταν απαιτείται να διαθέτουν το ποσό των 900 ευρώ στα 18 τους χρόνια».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΟ Σ.Ν. ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" (21/11/08)

Μισή λύση για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς φέρνει νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, με το οποίο δίνεται δυνατότητα απόκτησης άδειας επί μακρόν διαμένοντος, αλλά μόνον για όσα παιδιά γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Από τη ρύθμιση εξαιρούνται παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν σε άλλη χώρα, αλλά μεγάλωσαν στην Ελλάδα ενώ δεν υιοθετείται το πάγιο αίτημα για απόκτηση της ιθαγένειας με τη γέννηση και πολιτογράφηση μετά τη συμπλήρωση τριετίας στην ελληνική εκπαίδευση χωρίς καταβολή παραβόλου. Η διάταξη, που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για τη δημοτική αστυνομία το οποίο κατατέθηκε χθες στη Βουλή, δίνει ωστόσο απάντηση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν περίπου 200.000 παιδιά.

ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

● Να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα

● Να έχουν τελειώσει δημοτικό και γυμνάσιο

● Οι γονείς τους να έχουν άδεια διαμονής

● Να έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους

Με τις παραπάνω προϋποθέσεις αποκτούν την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος. Η άδεια, με την οποία αποκτούν δικαίωμα τόσο παραμονής όσο και εργασίας, θα εκδίδεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας περιφέρειας και η διαδικασία καθώς και τα απαιτούμενα δικαιολογητικά θα περιληφθούν σε υπουργική απόφαση που θα εκδοθεί μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου.

Σημειώνεται ότι με το ισχύον καθεστώς τα παιδιά μεταναστών ήταν αναγκασμένα με την ενηλικίωσή τους είτε να αναζητήσουν άμεσα εργασία, προκειμένου να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα ένσημα για έκδοση αυτόνομης άδειας διαμονής, είτε να βρεθούν σε καθεστώς παρανομίας. Εκτός των εμποδίων που έθετε η διαδικασία αυτή, για παράδειγμα στο ενδεχόμενο να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ανώτατα ιδρύματα, οι μετανάστες δεύτερης γενιάς ήταν αναγκασμένοι να καταβάλλουν κάθε φορά για την ανανέωση της άδειας διαμονής 300 ευρώ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΟ Σ.Ν. ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" (21/11/08)

Στην επίλυση του προβλήματος της νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα των μεταναστών δεύτερης γενιάς προχωρά το υπουργείο Εσωτερικών. Με διάταξη που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας, το οποίο κατατέθηκε χθες στη Βουλή, λαμβάνεται ειδική μέριμνα για το καθεστώς διαμονής των παιδιών υπηκόων τρίτων χωρών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ακώλυτη διαμονή τους στη χώρα και να επιτευχθεί κατά το δυνατόν καλύτερο τρόπο η κοινωνική τους ένταξη. Πιο συγκεκριμένα, εφόσον οι γονείς των εν λόγω παιδιών εξακολουθούν να διαμένουν νομίμως στην Ελλάδα, μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους τα παιδιά αποκτούν την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος με απόφαση του οικείου Περιφερειάρχη, εφόσον έχουν φοιτήσει σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και επίσης έχουν διανύσει επιτυχώς τα γυμνασιακά έτη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αφού πράγματι κάποιος κοπιάσει πολύ ψάχνοντας το 60 σελίδων σχέδιο νόμου που κατέθεσε το Υπουργείο Εσωτερικών με τον τίτλο «Αναδιοργάνωση της δημοτικής αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών», θα ανακαλύψει μια (!!) μόλις παράγραφο υποτιθέμενης διευθέτησης της «χρόνιας εκκρεμότητας» -με τα δικά τους λόγια- των παιδιών των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα.
Την παραπέμπουμε αυτούσια:
«Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα και των οποίων οι γονείς εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη Χώρα, μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και εφόσον έχουν διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση, αποκτούν, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος, κατά παρέκκλιση της διαδικασίας, των προϋποθέσεων και των κριτηρίων των άρθρων 67 και 68 του ν. 3386/2005 (ΦΕΚ 212 Α΄) όπως, ισχύει, καθώς και του π.δ. 150/2006 (ΦΕΚ 160 Α΄). Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών καθορίζονται τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, καθώς και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια».
Με περισσό θράσος μάλιστα στην αιτιολογική έκθεση του σχεδίου νόμου γράφουν : «Οι συνέπειες της ρύθμισης αυτής συμβάλλουν στην τακτοποίηση μιας χρόνιας εκκρεμότητας και προωθούν την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής». Τίποτα από τα δύο όμως δεν συμβαίνει.
Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά:
1) Η ρύθμιση αυτή είναι «τσιγγούνικη».
a. τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ και συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας, αλλά οι γονείς τους είτε δεν ζούν πια εδώ, είτε εξέπεσαν της νομιμότητας, είτε δεν υπάρχουν, γιατί εξαιρούνται από την διάταξη;
b. τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν είτε την πρωτοβάθμια είτε την γυμνασιακή εκπαίδευση –στις περισσότερες των περιπτώσεων γιατί έπρεπε να εργαστούν για να στηρίξουν την οικογένεια- γιατί εξαιρούνται;
c. Τα παιδιά που απλώς απέτυχαν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που μόνο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της πολυπολιτισμικής κοινωνίας μας δεν είναι, γιατί εξαιρούνται;
d. Τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν αλλά ήρθαν εδώ σε πολύ μικρή ηλικία με τους μετανάστες γονείς τους γιατί εξαιρούνται;
2) Η ρύθμιση αυτή είναι υποκριτική και απαράδεκτη. Γιατί στην πραγματικότητα σε παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, εκπαιδεύτηκαν εδώ, ίσως τα ελληνικά να είναι η μόνη γλώσσα που μιλούν, ίσως την πατρίδα των γονιών τους να μην την γνώρισαν ποτέ, αποδίδουν το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος μετανάστη που αντιστοιχεί μόλις σε 5ετή άδεια παραμονής! Μόνο που αυτά τα παιδιά δεν είναι καν μετανάστες! Δεν έφυγαν από πουθενά για να πάνε κάπου αλλού! Απλώς γεννήθηκαν εδώ! Παρόλα αυτά η νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης τα αντιμετωπίζει ως «περαστικά»! Τι παραλογισμός αλήθεια να θεωρούνται «περαστικά» 200.000 παιδιά που είναι ήδη από τα πράγματα σε πολύ μεγάλο βαθμό ενσωματωμένα στην ελληνική κοινωνία! Όχι γιατί κάποιος κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός τους άνοιξε το δρόμο, αλλά γιατί τον βρήκαν μόνα τους!
Απέναντι σ’ αυτή τη νομοθετική ρύθμιση ζητάμε το αυτονόητο: ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλα τα παιδιά που γεννιούνται ή μεγαλώνουν στην Ελλάδα.
Απαιτούμε:
· Παροχή της ελληνικής υπηκοότητας στα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ. Αλλαγή συνολικά του νόμου για την υπηκοότητα (ενσωμάτωση του δικαίου του τόπου γέννησης, το οποίο εφαρμόζουν μεγάλος αριθμός χωρών της Ε.Ε.).
· Άδεια παραμονής μακράς διάρκειας για όλα τα παιδιά που αν και δεν γεννήθηκαν εδώ, μεγαλώνουν και μορφώνονται εδώ.
· Προσαρμογή της ελληνικής εκπαίδευσης και στις ανάγκες των παιδιών των μεταναστών (επέκταση του πολυπολιτισμικού προτύπου, διδασκαλία της γλώσσας της χώρας καταγωγής, ένταξη στο πρόγραμμα σπουδών του μαθήματος της ιστορίας της μετανάστευσης κ.λ.π.).
Καλούμε Δημοτικά συμβούλια, συνδικάτα, κοινωνικές οργανώσεις, αριστερά κόμματα, να στηρίξουν ανοικτά και δημόσια τα παραπάνω αιτήματα. Να ακολουθήσουν το παράδειγμα δημοτικών και νομαρχιακών συμβουλίων όπως στη Βέροια, στη Νέα Ιωνία Βόλου, στις Συκιές Θεσσαλονίκης κ.λ.π., συνδικαλιστικών οργανώσεων όπως η ΓΣΕΕ κ.λ.π.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Ο τίτλος αυτού του σχόλιου επιβεβαιώθηκε πλήρως στα μοιράσματα υλικού που κάναμε για την εκδήλωση το Σάββατο 29 Νοέμβρη στην Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, σε σχολεία της περιοχής της Κυψέλης, της Πλ.Αμερικής και στην Γκράβα.

Τα πολυπολιτισμικά σχολεία είναι πια μια πραγματικότητα, όλοι την γνωρίζουν εκτός της κυβέρνησης...

Το καινούργιο στοιχείο είναι το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειξαν και καθηγητές σ΄αυτά τα ίδια σχολεία γι' αυτή την εκστρατεία. Η αλήθεια βέβαια είναι πως θέλουμε κάτι περισσότερο από το ενδιαφέρον τους. Θέλουμε την ενεργητική τους υποστήριξη.

Την επόμενη βδομάδα θα συνεχίσουμε το ενημερωτικό σκέλος της εκστρατείας σε περισσότερα σχολεία, καθώς και στο μόνο επίσημο πολυπολιτισμικό σχολείο στο Ελληνικό.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΙΣ 29 ΝΟΕΜΒΡΗ

Μοίρασμα του υλικού μας για την εκδήλωση το Σάββατο 29 Νοέμβρη στην δημοτική αγορά της Κυψέλης, κάναμε στην χθεσινή πανεκπαιδευτική πορεία στα Προπύλαια. Αναμενόμενο το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο κυρίως από μαθητές, αλλά και καθηγητές. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας τα παιδιά των μεταναστών, βρισκόμαστε συγκεντρωμένοι στον χώρο της εκπαίδευσης. Γι' αυτό κι είναι πολύ ενθαρρυντικό όταν οι έλληνες συμμαθητές μας ή οι καθηγητές μας, βλέπουν με αλληλεγγύη και ενδιαφέρον την εκστρατεία μας. Την ίδια ώρα βέβαια και εμείς οι ίδιοι ως μαθητές, ζούμε όλα τα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης που προκαλούν οι πολιτικές της κυβέρνησης.

Τις επόμενες μέρες θα μοιράσουμε τα υλικά μας σε σχολεία της Κυψέλης, των Πατησίων και γενικά των περιοχών όπου ζούμε οι περισσότερο από εμάς.

Την επόμενη βδομάδα θα συμμετέχουμε στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου με τραπεζάκι με όλα τα υλικά της εκστρατείας μας ώστε να απευθυνθούμε μαζικά στον κόσμο που θα επισκέπτεται το χώρο.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

«Ο ρατσισμός μέσα απ' τα μάτια των παιδιών», της φιλολόγου Ευτυχίας Δημητριάδου, και το λεύκωμα «Ζωγραφίζω και μιλώ για τη φιλία στις γλώσσες του σχολικού μας κόσμου», της καθηγήτριας Γαλλικών Ευαγγελίας Κισλά, αποτελούν εξαιρετικές εργασίες, που αποτυπώνουν τα προβλήματα και προτείνουν λύσεις για τα παιδιά παλιννοστούντων κι αλλοδαπών στο ελληνικό σχολείο. Είναι μέρος επιστημονικού έργου που εκπονήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή 260 γυμνασίων όλης της χώρας, 16 χιλιάδων αλλοδαπών μαθητών και 4,5 χιλιάδων εκπαιδευτικών. Η εργασία της κ. Δημητριάδου, με τη συνεργασία της συναδέλφου της Π. Κυρμελίδου, υλοποιήθηκε στο 32ο γυμνάσιο Θεσσαλονίκης. Στόχος, η κατανόηση και εξάσκηση των παιδιών στην παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου. Το συγκεκριμένο σχολείο έχει υψηλό ποσοστό παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών, με χώρες προέλευσης την Αλβανία, τη Γεωργία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και την Αρμενία.
«Το έναυσμα ήταν κάποια απ' τις ενότητες του σχολικού βιβλίου της νεοελληνικής γλώσσας, με τίτλο "Είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε όλοι διαφορετικοί". Τα παιδιά μελέτησαν κατά ομάδες τα κείμενα του βιβλίου του Γκατζμέντ Καπλάνι "Μικρό ημερολόγιο συνόρων", με θέμα την ψυχολογία του μετανάστη. Ακολούθησε συζήτηση, κατά την οποία αποσαφηνίστηκε ο όρος ρατσισμός. Στη συνέχεια εξασκήθηκαν στην παραγωγή γραπτού λόγου με θέμα «Περιγράψτε μια εμπειρία ρατσιστικής συμπεριφοράς που ζήσατε εσείς οι ίδιοι ή κάποιο πρόσωπο του οικογενειακού ή φιλικού σας περιβάλλοντος», εξήγησε η κ. Δημητριάδου. Κι όπως λέει, «οφείλω να ομολογήσω ότι τα γραπτά που ήρθαν στα χέρια μας ήταν εκπληκτικά. Η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε με τις συζητήσεις που προηγήθηκαν, έφεραν στο φως περιστατικά που μας συγκίνησαν και μας προβλημάτισαν».

«Οταν πρωτοπήγα στο γυμνάσιο, όλοι νόμιζαν ότι είμαι από την Τουρκία. Οσοι με έβλεπαν, καθηγητές και μαθητές, δεν έλεγαν ο Σουκρής ή ο μαθητής, έλεγαν ο Τούρκος» (Σουκρή, μουσουλμάνος).

«Από την πρώτη ώς την τρίτη δημοτικού, όλοι με αντιμετώπιζαν σαν ένα σκουπίδι. Ενιωθα χάλια. Ολοι είχαν φίλους εκτός από μένα. Το χειρότερο ήταν ότι κάποιο παιδί με απειλούσε. Η μητέρα μου με πήγαινε ώς την πόρτα του σχολείου και μετά τριγυρνούσα μόνη στους δρόμους. Ενα πράγμα δεν καταλαβαίνω. Ολοι έχουμε ίσα δικαίωματα. Τι μαύρος, τι άσπρος, τι χριστιανός, τι μουσουλμάνος, τι Ελληνας, τι Αλβανός. Ολοι είμαστε άνθρωποι» (Βασιλική, Αλβανία).

Μια άλλη εργασία εκπονήθηκε από την καθηγήτρια Ευαγγελία Κισλά και τον συνάδελφό της Βασίλη Κοντογουλίδη στο Γυμνάσιο Γενναδίου, στη Νότια Ρόδο. Στον δήμο υπάρχουν μόλις 1.500 μόνιμοι κάτοικοι, ενώ οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό ανέρχονται σε 1.900 άτομα. Η περιοχή έχει έντονα πολυπολιτισμικό χαρακτήρα.Το σχολείο είναι γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις, όπου φοιτούν 140 μαθητές, εκ των οποίων 60 αλλοδαποί και τρεις παλιννοστούντες. Η καταγωγή των μαθητών είναι από 12 χώρες: Αίγυπτο, Αλβανία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Ελλάδα, Ινδία, Καναδά, Κονγκό, Μεγάλη Βρετανία, Ρουμανία, Ρωσία και Σερβία.«Τα παιδιά δέχτηκαν πολύ θετικά τις προτάσεις μας και με ενθουσιασμό εξέφρασαν τα προσωπικά τους βιώματα, αρκετά οδυνηρά πολλές φορές. Η γνώμη μας είναι ότι ο ενθουσιασμός τους οφείλεται στο ότι μάλλον για πρώτη φορά ένιωσαν ότι "κάποιος τους ακούει"», τόνισε η κ. Κισλά.Αποτέλεσμα; Ενα λεύκωμα 50 σελίδων, με δικό του «λεξικό», ζωγραφιές, σκέψεις, φωτογραφίες και καταθέσεις ψυχής. Είναι χαρακτηριστικά τα κείμενα των παιδιών, όπου με αφοπλιστική ειλικρίνεια περιγράφουν τις ομορφιές της φιλίας, θυμίζοντας και σε μας τους μεγάλους αξίες που ίσως λησμονήσαμε, αλλά και τις δυσκολίες που συνάντησαν.

Ο Μπρούνο, σήμερα 16 χρόνων, έφθασε πέρυσι τέτοια εποχή στο Γεννάδι, στην Α' Γυμνασίου και δεν ήξερε να μας πει ούτε καλημέρα στα ελληνικά. Σήμερα καταθέτει το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για τη συνέχιση τέτοιων δράσεων: «Οταν ήρθα έδω στην Ελλάδα δεν είμουν ευτιγιζμένος γιατί δεν ήξερα κανέναν μετά όταν πήγα στο σκολίο γνώριζα πωλούς φίλους και φύλες και καθαγητές και με βοιθούσαν πωλή για να μάθω ελενικά και άλα πράγματα. Και τώρα ήμαι ευτηγιζμένος».

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η επόμενη εκδήλωση της καμπάνιας "ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ" θα γίνει το Σάββατο 29 Νοέμβρη, στον φιλόξενο χώρο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη). Σε λίγες μέρες με έτοιμα τα υλικά θα ξεκινήσουμε τη δεύτερη φάση της εκστρατείας μας. Θα σας κρατήσουμε ενήμερους.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΦΑΚΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Aν δεν το είχατε διαβάσει σας το προτείνουμε, εξαιρετικά χρήσιμη έρευνα για τα παιδιά μεταναστών στην Ελλάδα και τα δικαιώματα που τους στερούν.

www.enet.gr/online/online_ext/c=112,dt=30.08.2008

ΣΧΟΛΙΚΗ ΔΙΑΡΡΟΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αύξηση έως και 10% παρουσιάζουν τα τελευταία δύο χρόνια οι μετανάστες που φοιτούν στην ελληνική δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Περίπου 109.000 Αλβανοί, Βούλγαροι, Νιγηριανοί, Πακιστανοί, Ρουμάνοι, Πολωνοί και Γεωργιανοί επιλέγουν να καθίσουν στα σχολικά θρανία, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 10% του συνόλου του μαθητικού πληθυσμού.
Ενώ στις δυτικές κοινωνίες η διδασκαλία γλωσσών και ιστορίας της χώρας προέλευσης των μαθητών αποτελεί πάγια εκπαιδευτική πολιτική, στην Ελλάδα καμία προσπάθεια δεν γίνεται προς την κατεύθυνση αυτή. Αποτέλεσμα είναι οι χαμηλές σχολικές επιδόσεις των μεταναστών και η καθυστέρηση στην πλήρη ενσωμάτωσή τους.
Οι χώρες προέλευσής τους είναι σήμερα περισσότερες από 140. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ΙΠΟΔΕ (Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης) το 80,6% αυτών κατάγεται από την Αλβανία, ενώ η αμέσως επόμενη χώρα προέλευσης είναι η Βουλγαρία σε ποσοστό 3%. Στην περίπτωση των παλιννοστούντων, βασική χώρα καταγωγής είναι η Γεωργία.
Κέντρα υποδοχής των περισσοτέρων αποδεικνύονται τα μεγάλα αστικά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Εξαιτίας των δυσκολιών στη μελέτη, στην αφομοίωση της γλώσσας και, κυρίως, λόγω του αισθήματος ανασφάλειας που καλλιεργείται στις «γκετοποιημένες» παροικίες τους, παρατηρούνται υψηλά ποσοστά διαρροής ή και διακοπής του σχολείου ήδη από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.
Σε πολλές περιπτώσεις το ενδιαφέρον των μεταναστών για μάθηση είναι αυξημένο σε σχέση με αυτό των γηγενών της ίδιας σχολικής τάξης αλλά, όπως υποστηρίζουν οι αρμόδιοι φορείς, «αυτό δεν αρκεί». Οι μειωμένες σχολικές επιδόσεις συνδέονται συχνά με την ταυτότητα του μαθητή, την «αφομοιωτική επίθεση» που δέχεται και τη «διάκριση» που νιώθει από την εκάστοτε πλειοψηφική κοινότητα.
Φωτεινά παραδείγματα αποτελούν ο Καναδάς και η Αυστραλία. Εκεί οι μετανάστες-μαθητές όχι μόνο δεν παρουσιάζουν δυσκολίες στην προσαρμογή τους στο σχολικό περιβάλλον, αλλά ταυτόχρονα έχουν αυξημένες πιθανότητες να παρακολουθήσουν την επόμενη σχολική βαθμίδα σε σχολεία αυξημένου κύρους. Υψηλές καταγράφονται οι επιδόσεις τους σε όλη τη διάρκεια της σχολικής τους «θητείας», ενώ ο δρόμος για την είσοδο στην αγορά εργασίας είναι λιγότερο «δύσβατος» σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα.
Παράλληλα, σε Γερμανία, Ολλανδία και Δανία ξεκίνησε πρόσφατα κύκλος συζητήσεων για την ομαλή ενταξιακή πορεία των αλλοδαπών στους κόλπους της σχολικής κοινότητας, ενώ έμφαση θα δοθεί στην προσπάθεια επαγγελματικής ανέλιξής τους.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!

Ξεκινώντας για το 15ο κάμπινγκ της YRE, στην Κρήτη φέτος, σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι κι ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον ερχόμενο Σεπτέμβρη